Przewodnik kliniczny · Zaburzenia odżywiania
Jak pracować z zaburzeniami odżywiania (ujęcie transdiagnostyczne, w tym BED)
CBT-E transdiagnostyczna
- 8 faz
- 20 narzędzi
- ~20 sesji
Pełny przewodnik – opis pracy w każdej fazie i lista „Jak to sprawdzić” pod kryteriami przejścia – otwiera się w aplikacji po zalogowaniu. W czasie otwartej bety konto jest bezpłatne.
Fazy pracy
Każda faza ma swój cel, proponowane narzędzia z kompendium i kryterium, po którym poznasz, że można iść dalej. Tempo i kolejność dopasuj do osoby, z którą pracujesz.
Faza 1
Ocena, typ, bezpieczeństwo
Ustalić typ zaburzenia (bulimia/BED/OSFED), ocenić bezpieczeństwo somatyczne (gdy obecne przeczyszczanie/niedożywienie) i ryzyko oraz rozpocząć monitoring jedzenia.
Kryterium przejścia do fazy 2
Typ ustalony; bezpieczeństwo ocenione (anoreksja/niedożywienie wykluczone lub skierowane); monitoring prowadzony.
Faza 2
Konceptualizacja i psychoedukacja
Zbudować z pacjentem transdiagnostyczny model błędnego koła (rdzeń → restrykcje → napady → kompensacja/wstyd → restrykcje) i uzasadnić, dlaczego regularne jedzenie jest pierwszym krokiem. Dla wielu pacjentów przełomem jest zrozumienie, że napad nie jest dowodem „braku silnej woli”, lecz przewidywalną, niemal fizjologiczną reakcją na wcześniejsze restrykcje – to zdejmuje wstyd i otwiera na regularne jedzenie zamiast kolejnej diety.
Kryterium przejścia do fazy 3
Pacjent rozumie błędne koło i akceptuje regularne jedzenie jako pierwszy krok, mimo lęku.
Faza 3
Regularne jedzenie i przerywanie napadów – rdzeń
Ustalić regularny wzorzec jedzenia (zwykle posiłki i przekąski w stałych odstępach), który przerywa restrykcje napędzające napady – najsilniejszy i najszybszy krok behawioralny. Kluczowa zasada brzmi: jeść według planu, nie według głodu – bo w zaburzeniach odżywiania sygnały głodu i sytości są rozregulowane, a długie przerwy między posiłkami niemal gwarantują napad późnym popołudniem lub wieczorem.
Kryterium przejścia do fazy 4
Ustalony regularny wzorzec jedzenia; wyraźny spadek liczby napadów (potwierdzony dziennikiem).
Faza 4
Wyzwalacze i emocje
Przepracować emocjonalne i sytuacyjne wyzwalacze napadów – szczególnie w BED, gdzie napady często regulują emocje – przez alternatywy regulacji i tolerancję dystresu. Gdy regularne jedzenie zmniejszy napady „z głodu”, pozostają zwykle te „z emocji” – i to one stają się teraz celem: pomagasz pacjentowi rozpoznać, jaką emocję napad miał uśmierzyć, i znaleźć sposób regulacji, który nie kończy się jedzeniem ani kompensacją.
Kryterium przejścia do fazy 5
Pacjent rozpoznaje wyzwalacze i reguluje emocje inaczej niż przez jedzenie; dalej spadają napady.
Faza 5
Obraz ciała i samowartość
Przepracować rdzeń – nadwartościowanie jedzenia, masy i kształtu dla samooceny – oraz zaburzony obraz ciała, sprawdzanie i unikanie. Pomocny jest tu diagram wartości: gdy pacjent zobaczy, jak nieproporcjonalnie duży „kawałek” jego poczucia wartości zajmuje jedzenie i wygląd, naturalnym celem staje się poszerzanie pozostałych obszarów życia, a nie dalsze szlifowanie kontroli nad ciałem.
- Samowartość poza ciałem
- Obraz ciała
- ekspozycja lustrzana
- Neutralność wobec ciała
Kryterium przejścia do fazy 6
Słabnie nadwartościowanie; pacjent czerpie wartość z innych obszarów; mniej sprawdzania/unikania ciała.
Faza 6
Reguły żywieniowe i ruch
Rozbroić sztywne reguły żywieniowe i uregulować relację z ruchem (gdy bywa kompensacyjny), by jedzenie i aktywność przestały być polem kontroli.
Kryterium przejścia do fazy 7
Mniej sztywnych reguł; jedzenie elastyczniejsze; ruch przestaje pełnić funkcję kompensacji.
Faza 7
Relacje, bliscy i kontekst
Włączyć wsparcie bliskich i przepracować kontekst podtrzymujący – relacje, presję wyglądu, media społecznościowe.
Kryterium przejścia do fazy 8
Bliscy wspierają zdrowienie; ograniczony wpływ kontekstu (media, presja) nasilającego rdzeń.
Faza 8
Profilaktyka nawrotów
Utrwalić zmianę i przygotować się na sytuacje ryzyka – stres, presję wyglądu, „ślizgi” (odróżnione od nawrotu) – ponieważ zaburzenia odżywiania bywają nawrotowe.
Zakończenie
Stabilny, regularny wzorzec jedzenia; minimalne napady; osłabione nadwartościowanie; pisemny plan na nawrót i odróżnienie „ślizgu” od nawrotu.