Przewodnik kliniczny · Teoria przywiązania

Jak pracować z przywiązaniem – teoria i zastosowanie

Bowlby · Ainsworth · Main

  • 8 faz
  • 28 narzędzi
  • ~30 sesji
Otwórz przewodnik Arkusze i materiały obszaru

Pełny przewodnik – opis pracy w każdej fazie i lista „Jak to sprawdzić” pod kryteriami przejścia – otwiera się w aplikacji po zalogowaniu. W czasie otwartej bety konto jest bezpłatne.

Fazy pracy

Każda faza ma swój cel, proponowane narzędzia z kompendium i kryterium, po którym poznasz, że można iść dalej. Tempo i kolejność dopasuj do osoby, z którą pracujesz.

  1. Faza 1

    Ocena stylu i konceptualizacja

    Sesje 1–3 · cel: styl, geneza, powiązanie

    Opisać styl wymiarowo, zrozumieć jego genezę (modele operacyjne) i powiązać z bieżącymi trudnościami w spójnej konceptualizacji.

    Kryterium przejścia do fazy 2

    Styl opisany wymiarowo; gotowa konceptualizacja łącząca genezę i trudności; oceniona ewentualna trauma.

  2. Faza 2

    Psychoedukacja i modele operacyjne

    Sesje 2–5 · cel: zrozumieć własny wzorzec

    Zbudować zrozumienie przywiązania jako wyuczonego, zmienialnego wzorca i wprowadzić koncepcję wewnętrznych modeli operacyjnych – z nadzieją na zmianę.

    Kryterium przejścia do fazy 3

    Pacjent rozumie swój wzorzec jako wyuczony i zmienialny; ma nadzieję na nabyte bezpieczeństwo.

  3. Faza 3

    Relacja terapeutyczna jako baza – rdzeń

    cały czas · cel: korygujące doświadczenie

    Uczynić relację terapeutyczną bezpieczną bazą i korygującym doświadczeniem – rdzeń zmiany przywiązania, obecny przez całą terapię.

    Kryterium przejścia do fazy 4

    Pacjent doświadcza relacji jako bezpieczniejszej; zerwania bywają naprawiane; rośnie zaufanie.

  4. Faza 4

    Regulacja, koregulacja i mentalizacja

    Sesje 4–14 · cel: regulować bliskość i emocje

    Rozwinąć regulację emocji w bliskości – przez koregulację w relacji i mentalizację – by system przywiązania mógł się uspokajać.

    Kryterium przejścia do fazy 5

    Pacjent lepiej reguluje emocje w bliskości i mentalizuje; system przywiązania łatwiej się uspokaja.

  5. Faza 5

    Przepracowanie modeli operacyjnych

    Sesje 8–20 · cel: przebudować model „ja–inni”

    Przepracować i zaktualizować wewnętrzne modele operacyjne – przekonania o sobie i dostępności innych – na podstawie nowych doświadczeń.

    Kryterium przejścia do fazy 6

    Modele operacyjne stają się bardziej elastyczne i bezpieczne; pacjent inaczej przeżywa siebie i innych.

  6. Faza 6

    Relacje bieżące i bliskość

    Sesje 10–22 · cel: zmienić wzorzec w relacjach

    Przenieść zmianę do bieżących relacji – partnerskich, rodzinnych, społecznych – i budować bezpieczniejszą bliskość poza gabinetem.

    Kryterium przejścia do fazy 7

    Pacjent buduje bezpieczniejszą bliskość w bieżących relacjach; zmiana wykracza poza gabinet.

  7. Faza 7

    Transmisja międzypokoleniowa

    według potrzeb · cel: przerwać przekaz wzorca

    Przepracować transmisję międzypokoleniową – jak styl rodzica kształtuje styl dziecka – i wspierać przerwanie niekorzystnego przekazu (gdy dotyczy rodziców).

    Kryterium przejścia do fazy 8

    Przekaz wzorca jest rozumiany; rodzic (gdy dotyczy) wspiera bezpieczniejsze przywiązanie dziecka.

  8. Faza 8

    Nabyte bezpieczeństwo i utrwalenie

    Sesje 18–30+ · cel: utrwalić zmianę

    Utrwalić nabyte bezpieczeństwo – bardziej elastyczny, bezpieczny wzorzec – i przygotować pacjenta na sytuacje aktywujące stary styl.

    Zakończenie

    Bardziej elastyczny, bezpieczny wzorzec; pacjent rozpoznaje aktywację starego stylu i ma plan; zmiana utrwalona.